Nelleke Elskamp ging in 2016 de strijd aan tijdens Skills Heroes en daaropvolgend EuroSkills. In het vakgebied verpleegkunde behaalde ze een zilveren medaille. Wat het haar bracht verteld ze in een inspirerend Facebook bericht op haar pagina.

“Iets meer dan 1 jaar geleden kreeg ik die prachtige zilveren medaille omgehangen. Betrokkenheid, trots en tranen van emotie schoten door mijn lijf toen ze mijn naam omriepen. Ik ben in dat jaar enorm gegroeid, heb mij kunnen ontwikkelen en heb meer zelfvertrouwen opgebouwd.

Nu, meer dan 1 jaar later, mis ik die tijd soms. De berg was enorm hoog, en aan het begin had ik nooit kunnen bedenken ooit de top hiervan te zullen halen. Langzaamaan maakte ik stappen naar boven, door uren uren uren te trainen en alles door te nemen. Geen ziektebeeld werd overgeslagen, geen handeling gemist en alle mogelijke gespreksvormen kwamen aan bod. Onverwachtste situaties werden nagespeeld, casussen werden tot in de details voorbereid en MBO Utrecht werd mijn tweede thuis. Iedere vrije minuut werd gestoken in de voorbereidingen voor Euroskills in 2016 en dat alles met een eindeloze motivatie. Ik wilde die berg beklimmen, ik wilde meer dan 100% uit mijzelf kunnen halen maar bovenal wilde ik beter worden in mijn vak. Alle mogelijke beren op de weg werden met mij doorgesproken, mentaal werd ik voorbereid en herhaling werd het sleutelwoord. Stenen werden weggehaald, trapleuningen werden aangelegd en de wind in mijn rug (van alle mensen die mij hebben gesteund) hielpen mij naar boven. Ik moest zelf lopen, rennen, kruipen en soms even stilstaan. Om te beseffen waar ik stond en waar ik naar toe wilde.

WorldSkills Netherlands en Euroskills hebben mij deze berg aangeboden, en hoe hoog hij ook leek, de top valt altijd te behalen. Meer dan ooit besef ik dan ook wat voor een enorme impact dit hele evenement op mij als persoon heeft gehad. Ik heb een jaar lang in een achtbaan gezeten en werd heen en weer geslingerd tussen allerlei emoties. Dalen in dit hele proces lieten mij inzien hoe zwaar het soms is en hoe belangrijk het is om hier goed op voorbereid te zijn. Soms kwamen de trainingen mijn neus uit, had ik helemaal geen zin meer om weer opnieuw hetzelfde door te nemen, maar ik moést. Oneindig veel doorzettingsvermogen en punctualiteit moest ik soms opbrengen om het doel voor ogen te houden.

Ik heb het uiterste van mijzelf gevraagd in die periode, kwam doodop maar zeer voldaan terug aan in Nederland en heb mij daarna nog nooit zo goed gevoeld. Het werd een uitdaging om de dalen te zien als leermomenten en om iets negatiefs om te buigen in iets positiefs. Ik ben er ander mens door geworden, naast het feit dat ik ben gegroeid in mijn professionaliteit. Ik sta positiever in het leven, laat mij minder snel kennen door beren op mijn pad en weet welke wegen ik in moet slaan om een andere route te gaan lopen.

Nu, nu mis ik de eindeloze trainingen, de eeuwenlange herhalingen en het uren dingen opzoeken. Maar ik voel mij gezegend met alles wat het mij gebracht heeft en nog gaat brengen. Want zoals ik eerder ook al schreef: wat er ook gaat gebeuren, het belangrijkste heb ik al gevonden: mijn passie.”